"Çocuğum İngilizce Konuşmuyor"
Veliler bu cümleyi ilk görüşmede neredeyse suçluymuş gibi söyler. Ardında hiç dile getirilmeyen iki korku yatar: çocuğun sınıfta yabancı hissetmesi ve ailenin kabul edilmemesi. İkisi için de endişelenmeye gerek yok.
Veliler bu cümleyi ilk görüşmede neredeyse suçluluk duyarak söyler — yolda prova ettikleri bir itiraf gibi. Bunun ardında her zaman iki korku vardır ve genellikle ikisi de dile getirilmeden kalır. Birincisi çocuk için: her şeyin İngilizce olduğu bir sınıfta oturup kendini aptal gibi hissedeceği. İkincisi kendileri için: kabul edilmeyecekleri ve mahcup olacakları.
Gelin ikisini de ele alalım. Sakin sakin, çünkü burada suçluluk duyacak hiçbir şey yok.
Dil bir ders değil, bir ortamdır
Yetişkinler dili bir ders gibi öğrenir: kurallar, kelime listeleri, ev ödevleri. Bu yüzden yetişkine, çocuğun da aynı yoldan geçeceği gibi gelir — üstelik daha korkutucu bir biçimde, hata yapma hakkı olmadan, bütün sınıfın önünde.
Çocuklar dile bambaşka bir şekilde girer. İngilizcenin dersin amacı değil, bir yaşam biçimi olduğu bir ortamda — teneffüste oynamak, tartışmak, anlaşmak için — çocuk dili öğrenmez, onu kendine mal eder. Önce konuştuğundan fazlasını anlar. Sonra velileri korkutan ama dilbilimcileri sevindiren bir sessizlik dönemi gelir: çocuk birikim yapmaktadır. Ve sonra konuşmaya başlar — artık onu durdurmak mümkün değildir.
Bu bir iyimserlik değil, yaşın mekaniğidir: çocuk ortama ne kadar erken girerse, bu geçiş o kadar fark edilmeden yaşanır. Mesele çocuğunuzun yeteneğinde değil. Mesele yalnızca bu ortama ne zaman gireceğinde.
Kimse bununla yalnız bırakılmaz
Çocuğun dili kendi kendine mal etmesi, onu tek başına baş etmeye bıraktıkları anlamına gelmez. Dile giriş yönetilen bir süreçtir: çocuğun seviyesi görülür, destek doğrudan ders günü içinde verilir — okuldaki diğer tüm yardımlar gibi, ikinci bir bütçe gerektirmeden. Bu yüzden onu "rezil olmasın" diye bir yıl özel öğretmenle hazırlamaya da gerek yoktur: çocuk ortama, ona önceden hazırlanarak değil, onun içinde yaşayarak alışır.
"Bizi kabul etmezler"
Şimdi ikinci korkuya gelelim. Kayıt görüşmesi bir sınav ya da eleme değildir. Çocuğu, güçlü yönlerini anlamak için tanırız — bizde işleyiş böyledir ve bu, velilerin sormaya çekindiği sorunun dürüst cevabıdır. Altı yaşındaki bir çocuğun "yetersiz İngilizce seviyesi" olamaz, çünkü bu yaşta İngilizce bir giriş bileti değil, eğitimin bir sonucudur. Onu girişte talep etmek, işe başlamadan sonucu talep etmek gibidir.
Küçük çocukları dile göre eleyen bir okul, asıl işinden tasarruf ediyor demektir. Bu arada, bu da herhangi bir okulla görüşmeniz için hazırlanacak soru listesine eklenecek bir soru: "Çocuk İngilizce bilmeden gelirse ne olur?" — ve dinleyin, size çocuktan mı yoksa şartlardan mı bahsediyorlar.
Bunun sonu nasıl gelir
Sonu şöyle gelir: on yıl sonra, bugün için endişelendiğiniz o çocuk, İngilizce bir motivasyon mektubu yazar — Toronto'ya, Amsterdam'a ya da Hong Kong'a — ve kabul komiteleri onu çeviriye ihtiyaç duymadan okur. Bugün bir duvar gibi görünen dil, bir kapıya dönüşür. Mezunlarımız bunun kanıtı.
O halde tanışmaya gelin — tam anlamıyla tanışmaya. Çocuğunuzu olduğu gibi getirin. İlk görüşmeye kadar yapabilmesi gereken tek şey, kendisi olmak.
